สมัยนี้เด็กสมัยใหม่ใจร้อน อยากเป็นไว ๆ
คาดหวังว่าฝึกครั้งเดียวแล้วคุณจะรู้เรื่องทั้งหมด พอมาครั้งแรกฝึกไม่รู้เรื่องก็เลิกเสียอย่างนั้น
ผมขอบอกว่าเป็นไปไม่ได้ครับ วิชานินจุสสุไม่ใช่วิชาที่มีแพทเทิร์นในการฝึกแต่ละครั้ง
ไม่เหมือนวิชาอื่น ๆ ที่คุณเข้าไปฝึกแต่ละครั้งก็ทำเดิมซ้ำ ๆ ถ้าวิชาเหล่านี้คุณสามารถรู้สึกว่า
ในการฝึกแต่ละครั้งจะได้อะไรเยอะมากเพราะการทำอะไรเดิม ๆ
แต่ในการฝึกบูจินกันคุณจะได้รับการฝึกแนวกลยุทธ์ ไม่ใช่การฝึกแต่ท่า
จะฝึกให้คิดและให้เข้าใจ ดังนั้นการฝึกแต่ละครั้งจะไม่เหมือนกัน
ท่าเดียวกันในสองสัปดาห์ก็ทำไม่เหมือนกันแล้ว เพราะ
มุมมองของการคิดแต่ละครั้งเปลี่ยนไป ถ้าคุณไม่ใส่ใจกับการฝึกจริง ๆ คุณก็เข้าใจการฝึกลำบากครับ
โดยมากปีแรกของการฝึก จะอยู่ที่การฝึกท่าพื้นฐานที่คุณจะได้ฝึกในชั่วโมงแรก และ คิฮอนแฮปโป
เป็นช่วงการวัดใจว่าคุณจะอยู่ได้หรือจะไปถอดใจไปเสียก่อนไหม
อย่างที่เขียนครับที่นี่ปีแรกถือว่าเป็นพื้นฐานมาก ๆ โดยปกติแล้วคุณจะแทบไม่รู้อะไรเลยในช่วงแรก ๆ
และสิ่งที่คุณรู้จากปีแรกจะเริ่มพลิกกลับหัวกลับหางเมื่อปีต่อมา คุณจะเข้าใจในวิชามากขึ้น
และ เริ่มที่จะมองเห็นท่าต่าง ๆ ที่มีจากผู้สอน และ รุ่นพี่ สิ่งต่าง ๆ ที่คุณคิดว่าเคยเข้าใจมันจะต้องมาเริ่มกันใหม่หมด และ วงจรของแต่ละปีมักเป็นอย่างนี้ คือ
เริ่มจากการไม่รู้ มาที่การรู้ และ ไม่รู้อีกรอบหนึ่ง เป็นอย่างนี้เรื่อย ๆ ซึ่งวงจรแบบนี้เป็นเรื่องปกติ
ของคนที่มีการพัฒนาตัวเองครับ เพราะ การที่รู้แล้วฝึกไปสักพักนึง คุณควรจะเห็นอะไรใหม่มากขึ้นจากที่ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
เหมือนที่มีคนถามผมว่าจะจดสรุปการฝึกแต่ละครั้งไว้ดีไหม คำตอบคืออยากจดก็จดไปครับ
แต่ถ้าคุณฝึกนานเข้า ๆ คุณจะไม่มีโอกาสมาเปิดสมุดนั่งดูอีก เพราะ คุณจะรู้มากกว่านั้นแล้ว
ถ้าคุณจดไว้แล้วฝึกไปโดยอิงกับความรู้เก่า ๆ ตลอดคุณเองจะไม่มีการพัฒนา
เพราะไม่ได้ฝึกอะไรใหม่ ๆ เลยเป็นการปิดกั้นตัวเองเสียเปล่าครับ น้ำเต็มแก้วเติมอะไรมันก็ล้นมา
โรงฝึกในไทยเปิดมาประมาณสิบปี มีสมาชิกเข้าฝึกประจำหมุนเวียนมาเพียงประมาณ 50 คน
แค่หากนับคนที่เข้ามาฝึกครั้งสองครั้งแล้ว ปี ๆ หนึ่งมีคนมาฝึกมากกว่า 200 คน
ปีหนึ่ง ๆ มีไม่ถึงสิบคนที่อยู่รอด ส่วนมากยังไม่ทันจำหน้าได้ก็หายตัว
บางคนมาแค่ต้องการอยากได้ชุด เลิกฝึกถามซะดิบดีว่าจะไปซื้อชุด แล้วก็หายตัวไปเลยคงเอาชุดไปใส่คอร์สเพลย์เสียล่ะมั้ง
